Wyjątkowo długo przygotowywałem się do tego blogowego wpisu – zarówno merytorycznie, jak i mentalnie. Chciałem poświęcić temu miejscu więcej czasu i w odpowiedniej chwili, by nie uciekły gdzieś znakomite wspomnienia, wrażenia i zapamiętana magia. Gdy przyszła jesień, ta gorsza jej odmiana, usiadłem do komputera i znów, jak to było w lipcu, zagłębiłem się w historię zespołu pałacowego w Sarnach (przysiółku wsi Ścinawka Górna), zwiedzając go ponownie, choć tym razem wirtualnie. To niezwykłe miejsce, więcej – kolejne moje Magiczne Miejsce, odwiedziłem sam. Już na samym początku, po przekroczeniu bramy, zaparkowaniu samochodu i pytaniu skierowanym do hotelowego personelu: „jak można zwiedzać?” poczułem smak przygody: „zwiedzać można wszystkie dostępne miejsca”. Zatem obszedłem zrujnowane zabudowania folwarczne (w których można usiąść na kocu czy leżaku i po prostu odpocząć z kubkiem kawy w dłoni), odwiedziłem niesamowitą kaplicę św. Jana Nepomucena – zbudowaną w XVIII w. na planie elipsy, z wieloma malowidłami, jedną z nielicznych w Polsce, nienależących do Kościoła rzymskokatolickiego; wreszcie zwiedziłem ciemne, ceglane piwnice, korytarze, klatki schodowe, otwarte pomieszczenia, które swoje najlepsze czasy mają za sobą, ale i – przed sobą. Cały bowiem kompleks (bez Pałacu Letniego, w którym znajduje się hotel innego właściciela) jest od 2013 roku w rękach właścicieli, którzy założyli Fundację Odbudowy Dwory Sarny i krok po kroku podnoszą to miejsce z ruin. W 2022 roku po kapitalnym remoncie były 4 z 14 budynków – w 2 z nich (dawnego folwarku) znajdują się dziś pokoje hotelowe i restauracja, a w Domu Bramnym – stylowa kawiarnia, w której miałem niewątpliwą przyjemność wypić popołudniową kawę. Zamek Sarny – taką nazwę otrzymał ten zespół pałacowo-parkowy (tak, jest i obszerny park, ale na jego zwiedzanie już nie starczyło mi czasu) – jest dziś w dobrych rękach i z optymizmem patrzy w przyszłość. A przeszłość tego miejsca sięga przynajmniej 1590 roku i ukończenia budowy renesansowego dworu z fortyfikacjami. Obiekt wybudował Fabian von Reichenbach, rozbudował go ród Götzen (właściciel w latach 1661–1875); w XIX wieku posiadłość kupił przemysłowiec Heinrich Schneider. Ostatnią właścicielką – do 1945 roku – była Lilly Poppler. Od 1945 roku – aż do 2013 – obiekty znajdowały się w rękach Państwowego Przedsiębiorstwa Hodowlanego Ścinawka, następnie Agencji Nieruchomości Rolnych. W 2010 roku o miejscu zrobiło się głośno za sprawą planów brytyjskiej fundacji Save Britain’s Heritage, działającej pod patronatem obecnego króla Karola III. Do transakcji nie doszło, a dalszą, optymistyczną historię tego miejsca już znamy. Miejsca Magicznego, bez cienią wątpliwości.

• Miejsce: Sarny, gm. Radków, pow. kłodzki, woj. dolnośląskie
• Geolokalizacja: 50.546832, 16.462605
• Kalendarium: 1590 – budowa renesansowego dworu z fortyfikacjami; 1660 – rozbudowa rezydencji na pałac; 1661 – budowa spichlerza; lata 20. XVIII w. – budowa kaplicy; lata 40.  XVIII w. – budowa Pałacu Letniego; 1814 – przebudowa; ok. 1880 – budowa obory i wozowni;
• Stan: dst+/db-
• Inne: wpisane do rejestru zabytków: dwór – 24.06.1968 pod numerem 1946 (i 03.01.2011 pod numerem A/4792/1946), spichlerz – 24.06.1982 pod numerem 905/WŁ (i 27.12.2010 pod numerem A/4761/905/WŁ), Pałac Letni – 24.06.1982 pod numerem 893/WŁ (i 27.12.2010 pod numerem A/4758/893/WŁ) i park – 25.06.1982 pod numerem 891/WŁ (i 27.12.2010 pod numerem A/4759/891/WŁ)
• Możliwość zwiedzania: tak
• Źródła: Sobczyk Martin, Jacek Kuśmierski, Łukasz Przybylak, Zamek Sarny, Fundacja Odbudowy Dworu Sarny 2022; Wikipedia, Wikipedia, zameksarny.pl, mapy.zabytek.gov.pl, OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2023-07-23