Na jakiś czas opuszczam blogowo Dolny Śląsk i zapraszam Was na wirtualną wycieczkę do Warszawy, po raz drugi do Łazienek Królewskich, które określiłem wcześniej mianem wielkiej bombonierki z wieloma budynkami, rzeźbami, pomnikami, roślinami. Tym razem zaglądamy do części parku, która kiedyś była odrębną, należącą do Belwederu. Jej kształt to w dużej mierze efekt przebudowy z lat 20. XIX wieku. Poza, rzecz jasna, dominującą przyrodą, znajdziemy tu kilka interesujących obiektów, wśród nich Świątynię Sybilli (Diany). Z daleka wydaje się być dużym, solidnym, murowanym budynkiem, niemal pałacem, niczym starożytna świątynia. Tymczasem, co bardzo mnie zaskoczyło, ten pawilon (wcale nie tak duży), zbudowany został wyłącznie z… drewna. Jedynie dwa lwy strzegące wejścia są żeliwne. Niestety, nie mogłem zobaczyć wnętrza, a w nim malowideł kwiatów i owoców dzieła Adama Byczkowskiego (okolicznościowo wnętrza mieszczą wystawy i pewnie wtedy są otwierane). Zaś sam pawilon to najprawdopodobniej dzieło Jakuba Kubickiego – architekta, którego nazwisko jeszcze nie raz pojawi się w odniesieniu do warszawskich (choć nie tylko warszawskich) zabytków.

• Miejsce: Warszawa, woj. mazowieckie
• Lokalizacja GPS: 52.213690, 21.029094
• Kalendarium: 1822 – budowa
• Stan: bdb
• Możliwość zwiedzania: tak (okolicznościowo – wystawy)
• Inne: wpisana do rejestru zabytków 01.07.1965 (nr 13/3)
• Źródła: mapy.zabytek.gov.pl, lazienki-krolewskie.pl; Grzegorz Piątek, Łazienki Królewskie. Przewodnik po historii i architekturze, Muzeum Łazienki Królewskie, Warszawa 2021; OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2025-05-12