Nie lubię jazdy autostradami. Oczywiście, skracają znacznie czas podróży, ale uniemożliwiają poznanie turystyczne mijanych miejsc (o braku umiejętności i brawurze wielu kierowców nie wspomnę – to czyni jazdę mało przyjemną). Znaczna część drogi powrotnej z rodzinnego pobytu wakacyjnego w Tarnowie prowadziła drogami krajowymi i wojewódzkimi. Dzięki temu zobaczyłem bardzo ciekawy i dość tajemniczy kościół pw. św. Marii Magdaleny we wsi Dobrowoda, w pobliżu Buska-Zdroju. Trudno go nie zauważyć, gdyż stoi na wzniesieniu, tuż przy drodze. Otoczony jest kamiennym murem, zresztą sam zbudowany jest z kamienia. Powstał w 2 połowie XIV wieku w stylu gotyckim, na miejscu starszego, drewnianego kościoła. W XVI stuleciu został przebudowany i rozbudowany. Prawdopodobnie wówczas powstała m.in. charakterystyczna narożna wieża. Prace te sfinansował biskup krakowski Piotr Tomicki, którego herb – Łodzia – otoczony z dwóch stron przez płaskorzeźbione wazony zobaczymy nad głównym wejściem. Ale to nie jest jedyna ciekawostka murów kościoła dobrowodzkiego. W kilku miejscach znajdziemy skuty tynk, pokrywający wcześniej w całości kamienne mury świątyni. I tam, gdzie tynku nie ma, widać pozostałości gotyckich, malowanych inskrypcji, ale również XVI-wieczny detal rzeźbiarski, m.in. płaskorzeźbę „Chrystus dźwigający krzyż”. Co ciekawe, inną płaskorzeźbę zobaczyłem w otaczającym kościół murze. Znakomite są takie historyczne i architektoniczne „smaczki”, dzięki którym odwiedzany zabytek mocno zaciekawia. Niestety, wnętrze było zamknięte, a zabrakło czasu, by poszukać kogoś, kto byłby w stanie otworzyć kościół i umożliwić jego zwiedzenie. Trzeba też dodać, że obok znajdziemy drewnianą dzwonnicę z przełomu XVIII i XIX wieku (razem z kościołem wpisaną do rejestru zabytków) oraz figurę św. Jana Nepomucena, którą zaprezentuję wkrótce na blogu.

• Miejsce: Dobrowoda, gm. Busko-Zdrój, pow. buski, woj. świętokrzyskie
• Wyznanie: rzymskokatolickie
• Diecezja: kielecka
• Dekanat: buski
• Data budowy: 1367-1380; lata 20. XVI w. – gruntowna przebudowa; XVII w. – spalony i odbudowany; XVIII/XIX w. – remont i budowa dzwonnicy; pocz. XX w. – dobudowa neogotyckiej kruchty
• Stan: bdb
• Możliwość zwiedzania: tak (po wcześniejszym umówieniu)
• Inne: wpisany do rejestru zabytków 22.12.1956 i 22.06.1970 pod numerem A-31/1-2
• Źródła: zabytek.pl, diecezja-kielce.pl, nid.pl, OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2021-07-21