Cóż może kryć się pod tym, nieco tajemniczym, tytułem? Ano, kilka dni temu – 28 października minęło 39 lat, odkąd rozewska latarnia morska została po raz drugi podwyższona: pierwszy raz miało to miejsce na początku XX wieku, a drugi w 1978 roku. Wysokie, bukowe drzewa rozewskiego przylądka na tyle zagrażały widoczności światła latarni, że postanowiono ją podwyższyć. Przycięcie drzew nie wchodziło w grę – nie było na to zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków (i bardzo dobrze). Zaprojektowano specjalny stalowy walec, który wykonała Stocznia „Wisła” w Tczewie, a zamontował go na latarni „Mostostal” Gdańsk. Cała operacja trwała tak naprawdę 2 dni – 27 września zdemontowano przykrycie laterny i, co niezwykłe, latarnia rozewska pracowała bez przerwy – reflektor działał „pod gołym niebem”! Następnego dnia 48-metrowy dźwig ustawił cylinder (wys. 7,96 m i średnica 3,5 m) oraz nową aparaturę świetlną (PRB-21) z żarówkami halogenowymi. Stary reflektor został na swoim miejscu i dziś stanowi jeden z eksponatów Muzeum Latarnictwa.

Poniżej 3 zdjęcia z miesięcznika „Morze”, obrazujące przebieg operacji podwyższenia latarni:

Źródło informacji: Apoloniusz Łysejko, Latarnie morskie w Rozewiu, Towarzystwo Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego, Gdańsk 2008