Po dość długim czasie powracam do cyklu prezentującego otoczenie latarni morskich, powstałe najczęściej wraz z samymi latarniami i niezbędne dla ich funkcjonowania, a czasem niedoceniane. Po prezentacji zabudowań towarzyszących latarniom: Czołpino, Jarosławiec i Gąski przyszedł czas na Stilo. W tym przypadku mamy do czynienia nie ze swoistą twierdzą latarników (jak było to w przypadku Gąsek i Jarosławca), ale z obiektami powstałymi (w większości) w oddaleniu od latarni.
Latarnia morska Stilo została zbudowana w latach 1904-1906 na wysokiej, 45-metrowej wydmie. Nie przy samej wieży, a u podnóża wydmy postawiono budynki pomocnicze: piętrowy dom dla latarników i ich rodzin, parterową maszynownię (nadbudowaną w latach późniejszych o dodatkowe piętro) oraz, także parterowy, magazyn. Wszystkie te budynki nosiły cechy charakterystyczne dla obiektów przemysłowych przełomu XIX i XX wieku, budowanych na terenach pod niemiecką administracją – wyróżnić można chociażby półkoliście zamknięte okna, obramowane czerwoną cegłą. Dom latarników cały czas służy celom mieszkalnym, natomiast maszynownia to dziś siedziba Obchodu Ochrony Wybrzeża Stilo Urzędu Morskiego w Gdyni.
Maszynownia latarni Stilo jednak nadal istnieje, ale od końca lat 30. XX wieku funkcję tę pełni inny budynek, stojący kilkanaście metrów od wieży latarni – to zarówno maszynownia, jak i dyżurka latarników. Choć zbudowana z czerwonej cegły, różni się znacznie architekturą od wspomnianych wcześniej budynków. Dopóki działał buczek mgłowy znajdujący się bliżej samego morza. maszynownia obsługiwała także jego. Zapewne w tym samym czasie powstał także niewielki obiekt na latarnianej wydmie, ale nieco oddalony od wieży – to zapewne murowany wychodek. Za samą maszynownią znajduje się jeszcze jeden budynek, raczej współczesny, prawdopodobnie także związany z techniczną obsługą latarni morskiej Stilo.



















