Nie po raz pierwszy piszę, że do moich ulubionych zabytków należą latarnie morskie; wśród nich zaś jedną z najpiękniejszych i najbardziej dostojnych jest latarnia morska w Niechorzu. Wzniesiona w 1866 roku na wysokim klifowym brzegu (wówczas jeszcze nie zarośniętym przez nadmorską roślinność), w formie wieży umieszczonej pomiędzy dwoma skrzydłami zabudowań mieszkalnych, wraz z kilkoma zabudowaniami gospodarczymi, otoczonymi murem stanowią niezwykłą twierdzę latarnianą. Dzięki remontowi w latach 1999-2000 latarnia odzyskała swój blask, a nieco wcześniej – w 1997 roku, wraz z całym kompleksem zabudowań została wpisana do rejestru zabytków.

DANE PODSTAWOWE:

• wysokość latarni: 45 m
• wysokość światła: 62,8 m n.p.m.
• zasięg światła: 20 Mm
• latarnia dozorowana
• latarnia udostępniona do zwiedzania

DANE TECHNICZNE:

• aparatura świetlna: 2 żarówki halogenowe 1000 W w zmieniaczu w soczewce pierścieniowej,
• charakterystyka światła: 0,45 s błysk, 9,55 s przerwa (okres = 10 s).

POŁOŻENIE:

• w północno-zachodniej części wsi Niechorze, kilkadziesiąt metrów od wysokiego, klifowego brzegu.

HISTORIA:

• 1863 – zapadłą decyzja o budowie latarni morskiej – przystąpiono także opracowania projektu budowy
• 1866 – 1 grudnia uruchomiono latarnię
• 1886 – zmieniono system świetlny – z olejowego na zasilany naftą
• 1916 – zmieniono ponownie system świetlny – tym razem na elektryczny
• 1945 – w trakcie działań wojennych zniszczeniu ulegała laterna
• 1948 – odbudowa i ponowne uruchomienie latarni (18 grudnia)
• 1997 – latarnia wraz z całym kompleksem zabudowań została wpisana do rejestru zabytków (nr A-1350)
• 1999-2000 – remont latarni

ŹRÓDŁA:

• Małgorzata Rajchowiak – „Niechorze – latarnia morska”, Wydawnictwo ZET, 2001
• Antoni F. Komorowski, Iwona Pietkiewicz, Adam Szulczewski – „Morskie drogowskazy polskiego wybrzeża”, Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej, 2011

LATARNIA MORSKA Z ZEWNĄTRZ:

LATARNIA MORSKA WEWNĄTRZ:

OTOCZENIA LATARNI MORSKIEJ: