Jest w Toruniu takie miejsce, które blisko 200 lat temu wyglądało zupełnie inaczej – u zbiegu dzisiejszych ulic: Dominikańskiej i Zaułek Prosowy do początku XIX wieku znajdował się kościół pw. św. Mikołaja wraz z klasztorem Dominkanów. Największa budowla Nowego Miasta została wzniesiona na przełomie XIII i XIV stulecia, przez cały czas swego istnienia służąc zakonowi Dominikanów. Niestety, rządy pruskiego zaborcy przyniosły w XIX wieku śmierć wielu istniejącym toruńskim budynkom – m.in. w 1821 roku zburzono klasztor, a w 1834 roku – kościół dominikański. Wiele elementów z jego wyposażenia znalazło się w innych toruńskich świątyniach, ale z samych budynków pozostało niewiele; chyba najbardziej charakterystyczny jest fragment kaplicy klasztornej św. Katarzyny. Do dziś możemy oglądać także zarys murów kościoła; na terenie klasztoru wybudowano magazyn prowiantowy dla toruńskiej twierdzy, a cały teren otoczono XIX-wiecznym, ceglanym murem. Niech strata, jaką wówczas – w XIX wieku – poniósł Toruń, będzie nauką, jaką powinni wziąć sobie do serca obecni włodarze miasta, w którym kolejne zabytki wołają o pomoc, widząc widmo swojej śmierci.

• Miejsce: Toruń, woj. kujawsko-pomorskie
• Wyznanie: rzymskokatolickie
• Diecezja: –
• Dekanat: –
• Data budowy: XIII/XIV w.
• Stan: nieliczne pozostałości
• Inne: kościół rozebrany w 1834, klasztor rozebrany w 1821
• Źródła: Zygmunt Kruszelnicki, Toruń nie istniejący, PWN, Warszawa-Poznań-Toruń 1987, turystyka.torun.pl, OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2013-10-05