Mimo przepięknej pogody tegoroczna majówka niemal zupełnie była dla mnie nieudana. Niestety, zdrowie tym razem nie pozwoliło na dalsze i dłuższe wycieczki, a chwilowy moment lepszego samopoczucia pozwolił mi dotrzeć do zaledwie dwóch miejsc: w jednym z nich nie byłem wcześniej nigdy, choć kilka (a pewnie i kilkadziesiąt) razy w życiu przejeżdżałem przez nie pociągiem. Mowa o wsi Waganiec i miejscowym dworcu kolejowym stacji Nieszawa Waganiec. To trochę zagmatwana sprawa związana z nazewnictwem – sama nazwa pochodzi zarówno od Wagańca, jak i niedalekiej Nieszawy, która patronowała stacji od samego jej początku. W latach 1983-1985 obwiązywała nazwa Waganiec, a obecna, dwuczłonowa to przypuszczalnie wynik kompromisu dla mieszkańców obu miejscowości. Tak czy inaczej, obecna linia kolejowa 18 (Kutno – Piła Główna) powstała bardzo dawno temu, jako część Drogi Żelaznej Warszawsko-Bydgoskiej. Odcinek, na którym znalazła się stacja Nieszawa Waganiec został oddany do użytku w 1862 roku. Być może wówczas powstał mniejszy, może tymczasowy budynek stacyjny – obecny wzniesiono w latach 1880-1890, a pod względem ważności został zaklasyfikowany do klasy III. Mimo pewnych podobieństw do dworców budowanych w tym samym czasie na terenie zaboru pruskiego, obiekt w Nieszawie prezentuje inną architekturę – rzucają się w oczy choćby półkoliście zakończone okna i drzwi. Rzucają się w oczy także ze względu na swój nie najlepszy stan. Co ciekawe, budynek służy swoim pierwotnym celom – podróżni mają do dyspozycji niedużą poczekalnię, prawdopodobnie zaaranżowane pomieszczenie techniczne (o czym świadczy „szafa” telekomunikacyjna oraz brak okienek kasowych). Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy pozostała część – zwłaszcza piętro – jest zamieszkane. Parterowa przybudówka (być może oryginalnie magazyn) jeszcze niedawno mieściła sklep mięsny, dziś jest zamknięta. Wygląd i stan dworca stacji Nieszawa Waganiec kontrastuje mocno z nowiutkimi peronami połączonymi naziemnym przejściem zamykanym na czas ruchu pociągów szlabanem. Ten kontrast jest jeszcze większy podczas przyjazdu nowoczesnych pociągów… Od strony peronów zachowano na fasadzie kaseton z niegdyś podświetlaną nazwą stacji. Dziś świetlówek nawet nie widać, a wewnątrz (bez przeszklenia) przykręcono nowe tablice – tylko dlaczego zastosowano inną czcionkę oraz wielkie i małe litery zamiast wyłącznie wielkich? Trudno to zrozumieć. Na koniec warto wspomnieć, iż dworzec od 1998 roku figuruje w rejestrze zabytków – można więc mieć nadzieję, że nie podzieli losu innych, sobie podobnych.

• Miejsce: Waganiec, gm. Waganiec, pow. aleksandrowski, woj. kujawsko-pomorskie
• Geolokalizacja: 52.803244, 18.870325
• Kalendarium: 1880-1890 – budowa; l. 80/90. XX w. – remonty
• Stan: db
• Inne: przy linii kolejowej 18 Kutno – Piła Główna; wpisany do rejestru zabytków 30.12.1998 pod numerem 424/A (07.09.2006 pd numerem A/640)
• Możliwość zwiedzania: tak (poczekalnia dworcowa)
• Źródła: Wikipedia, mapy.zabytek.pl, zabytek.pl, OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2024-05-02