Jednym z najciekawszych i najbadziej klimatycznych miejsc, które odwiedziłem podczas sierpniowego pobytu na Dolnym Śląsku, była wieża książęca z oficyną w Siedlęcinie. Zatrzymałem się na jej zwiedzanie słonecznym rankiem, po drodze do zapory w Plichowicach. I to był strzał w dziesiątkę! Turystów niemal nie było, choć tu i ówdzie mogłem zaobserwować ludzi pracujących przy renowacji zabytku, zbudowanego na początku XIV wieku przez księcia Henryka I (stąd poprawnie jest nazywana „książęcą”, a nie „rycerską”). Do jej budowy użyto kamienia. Powstała 3-kondygnacyjna, podpiwniczona wieża, otoczona murem obronnym i fosą. Oczywiście, następne stulecia przyniosły zmiany – nadbudowę o kondygnację w XVI wieku, dobudowanie obiektu mieszkalnego, bloku kuchennego, a w XVIII wieku obecnego obiektu, określanego jako oficyna, wzniesionego jako siedziba zarządcy folwarku. To świadczy o zmieniającym się charakterze, przeznaczeniu i roli obiektu – na przełomie XVIII i XIX stulecia powstały m.in. stodoła i obora, tworząc zabudowania folwarku. Przez szereg lat zmieniali się także właściciele wieży i otaczających ją budynków; od XVIII wieku do 1945 roku obiekty znajdowały się w rękach rodziny von Schaffgotsch – nie pierwsze to, i nie ostatnie miejsce na Dolnym Śląsku, którego właścicielami była ta rodzina. Po II wojnie światowej obiekty przejął PGR; obecnie właścicielem zabytku jest Fundacja „Zamek Chudów”, którą wspomaga Stowarzyszenie „Wieżą Książęca w Siedlęcinie”. Efekty ich działań widać i można podziwiać, gdyż wstęp do wieży jest możliwy, biletowany. A wejść trzeba koniecznie! Nie tylko, by znaleźć się wśród starych, kamiennych murów, na klimatycznym dziedzińcu ze starym drzewem, czy w sąsiedztwie fosy z widokiem na całość zabytku. Zobaczyć trzeba koniecznie dekorację malarską wielkiej sali – polichromie z połowy XIV wieku, zajmujące ponad 33 m2 powierzchni, przedstawiające historię sir Lancelota z Jeziora, czyli jednego z rycerzy Okrągłego Stołu. Wyjątkowa jest – jak na XIV wiek – tematyka o świeckim charakterze; malowidła nie zostały ukończone, nie wiadomo, dlaczego. Zostały odkryte w 1880 roku, a w 1936 roku odsłonięto je w całości. Dla zwiedzających wieżę i oglądających polichromie przygotowano interesujące plansze – nie pozostaje mi więc nic innego, jak tylko skierować Was do Siedlęcina. Zwiedzanie obowiązkowe!

• Miejsce: Siedlęcin, gm. Jeżów Sudecki, pow. karkonoski, woj. dolnośląskie
• Geolokalizacja: 50.934982, 15.685640
• Kalendarium: XIV w. – budowa; 2 poł. XVI w. – nadbudowa o 1 kondygnację po pożarze w 1575 oraz wybicie nowych okien i założenie 2 wykuszy latrynowych; XVI w. – dostawienie do wieży budynku mieszkalnego; XVII w. – budowa bloku kuchennego; 2 poł. XVIII w. – budowa obecnej oficyny jako siedziby zarządcy folwarku; XIX w. – rozbiórka murów obronnych i przebudowa folwarku oraz obecnej oficyny
• Stan: db
• Inne: wpisana do rejestru zabytków 12.02.1949 pod numerem 87 (09.12.2011 – A/5514/87); oficyna wpisana do rejestru zabytków 23.08.2004 pod numerem 346/A/04
• Możliwość zwiedzania: tak
• Źródła: Wikipedia, mapy.zabytek.gov.pl, zabytek.gov.pl, zabytek.gov.pl, wiezasiedlecin.pl, OpenStreetMap
• Zdjęcia wykonane: 2024-08-23