Jedną z najwyższych latarni morskich w Polsce jest latarnia we wsi Gąski, na Wybrzeżu Środkowym. Oddana do użytku w 1878 roku znajdowała się początkowo z dala od wiejskich zabudowań. Z tego też powodu, poza samą latarnią zbudowano dom dla latarników i szereg zabudowań – zarówno technicznych, jak i gospodarczych, a całość otoczono ceglanych murem, tworząc przez to swoistą latarnianą twierdzę. Cały kompleks zachował się do naszych czasów w bardzo dobrym stanie – latarnia morska jest nadal czynna, zabudowania wykorzystywane. Dzięki temu zabytek tego typu jest jednym z ciekawszych, a – co bardzo ważne – można go zwiedzać.
DANE PODSTAWOWE:
wysokość latarni: 49,8 m
wysokość światła: 50,1 m n.p.m.
zasięg światła: 23,5 Mm
latarnia dozorowana
latarnia udostępniona do zwiedzania
DANE TECHNICZNE:
aparatura świetlna: optyka pryzmatyczna oraz żarówka o mocy 1500 W ,
charakterystyka światła: 2,5 s błysk, 1,2 s przerwa, 2,5 s błysk, 1,2 s przerwa, 6,4 s błysk, 1,2 s przerwa (okres = 15 s).
POŁOŻENIE:
W północnej części wsi o tej samej nazwie (na Wybrzeżu Środkowym), ok. 112 m od brzegu morza; jest doskonale widoczna z szosy Koszalin-Kołobrzeg.
HISTORIA:
1876 – rozpoczęcie budowy
1877 – zakończenie budowy
1878 – 1 stycznia uruchomiono latarnię
1933 – pojawiły się pierwsze pęknięcia wieży
1948 – ponowne uruchomienie latarni po przerwie spowodowanej wojną
1951 – przekazanie obsługi Polakom przez Rosjan
1960 – kolejne zabezpieczenie pękającej wieży
1995 – przeprowadzenie kolejnego remontu wieży, zakończonego 2 lata później
ŹRÓDŁA:
Marian Czerner, Latarnie morskie polskiego wybrzeża, Wydawnictwo Poznańskie, 1986
Marcin Barnowski, Marek Rudnicki, Latarnie morskie – przewodnik turystyczny, Media Regionalne, 2009
Kazimierz Bielecki, Latarnie polskiego wybrzeża, Region, 2009
Małgorzata Rajchowiak, Gąski – latarnia morska, Wydawnictwo ZET, 2001
